Adapazarı-Sakarya

Ben bu topraklarda doğmadım, nüfus cüzdanımda da Sakarya yazmıyor ama üzerinize afiyet 40 yıllık Adapazarlıyım. Ekrem hocanın tezgahından geçenlerdenim. A.Kadir Genç, Armağan, Yusuf, Mustafa, Erol Şenkardeş, Bülent, Erol ve Erdal isimleri unutamadıklarım. İdmanlarda tam yerimi garanti etmişken orta okulda öğlenci oluşum bütün umutlarımı suya düşürsede, forma, gititi adı kaldı yadigar. Burada doğmadım ama Adapazarından gittim askere. Ankara Caddesi'ndeki evimizden 1984 Mart'ında Ankara Etimesgut un tuttum yolunu. Acemi birliğini bitirdikten sonra S-1 yazıcısı olarak görev yaptım başkentte. Adapazarlı aradım tümende yalanım yok. Her fırsatta Adapazarılı var mı Adapazarlı" diye köşe bucak sordum. Pazar günleri bulduğum Adapazarlı acemileri S-1 odasına odasın sokup demlik demlik söyledim çaylarını. Anlayacağınız arazi vaziyeti işte. Ben bu topraklarda doğmadım ama kızım Nazlıcan burada doğdu. Benim nüfus cüzdanımda Sakarya yazmadı, yazamadı ama kızımın kimliğinde yazan Sakarya yla kapattım açığımı.



Ben bu topraklarda doğamadım ama bu topraklarda büyüdüm. Daha öncede 11 yaşımdan beri Adapazarı'nda olduğumu yazmıştım. 1972 yılından beridir sürer benim Adapazarı'yla olan tanışıklığım. Hatta demiştim ki Sakaryaspor denince aklıma ilk Baykul un rövaşatası gelir diye. Hatta bir de ilk maça gittiğimde şimdi ki otopark olan bölümde eskiler daha iyi hatırlar motosikletler kiraya verilirdi. Kömür tozlarının bulunduğu yerdeki kapıdan stada ilk ayak bastığımda Baykul un çıktığı rövaşata dün gibi hala hafızamda

***

Depremi de yaşadım. Kaybımız olmadı Allaha bin şükür. Ölenlere Allahtan rahmet ve sabır. Çok arkadaş yitirdik. Depremden sonra çok sevmeme rağmen ayrıldım Adapazarı'ndan, seviyorum ama terk etmek zorundaydım, gitmekteydi tek çarem. Tam 4 yıl gelmemek üzere Aydın Germencik ti yeni adres. 1 yıl diye gittik tam 7 yıl esti de geçti Aydın da. Ama beni de ezdi geçti. Sonra bakmayın tek kalemde geçtiğime bu satırları. Gözümde tüttü, yolu, kaldırımı, havası suyu. Anam- babam, dostlarım, arkadaşlarım, şehir içimde büyüdü. Hasret yaktı yüreğimi. 7 yılda 7 bin kere yandı yüreğim. 7 yılın 7 sabahı benimle uyandı ve benimle uyudu Adapazarı 2006 da döndük sonra nihayet ailece beni büyüten topraklara. Ben Adapazarı'nda doğmadım ama bu gelişim, bu seferki gelişim bir başkaydı. Sanki şimdi doğduğum yerdeydim.

***

Bugün de Adapazarı'nda ölmeliyim dedim kendi kendime. Çünkü bir daha dönmemek üzere geldiğim için ölüm kalım meselesi oldu bu memleket. Nereden mi çıktı bütün bunlar, neden mi yazdım bütün bunları Ne olduysa, Orhan Camii'nin yenilenen avlusunu adımlarken geldi aklıma. İçim bir tuhaf oldu bakarken musalla taşına. Kor çöktü içime. Ve dedim ki seviyorum arkadaşım ben bu memleketi, seviyorum Adapazarı'nı. Hani ölmeye ölmeye ölmeye geldik denir ya, öyle bir şey işte. Doğum yerinde yazmıyorsa yazmasın Sakarya diye, Ölünce nasılolsa yazmayacak mı...Doğumda olmadı ölümde olacak. Kafa kağıdının da bir hükmü de kalmayacak. Adapazarı için değmez mi Ölümüne Sakarya