Pazar sürprizi 2

Adapazarıspor ile Kütahyaspor arasında oynanan müsabaka sonrası yaşananlar büyük yankı buldu. “Pazar sürprizi” adlı yazıma Sakaryalı ve Kütahyalı bazı okuyucular yorum yapmış. Bazıları beni Kütahyasporlu olmakla suçlamış, bir çoğu da Kütahyalılar’ın ne kadar fanatik olduğunu belirterek “Kütahya’da da camların indirildiği otobüslerin taşlandığını” ifade etmiş. Bazı Kütahyalı okurlar da yorumlarında ”Kütahyaspor’la, Adapazarıspor arasında oynanan ve maçının son dakikasında gelen golden sonra futbolcuların neler yaptığını izlemek isteyenlere internet sitesini tavsiye etmiş.

///

Öncelikle belirteyim, Ben Kütahyalı falan değilim.Nüfus kağıdımda Trabzon- Vakfıbekir yazar. 11 yaşından beri Adapazarı’ndayım. Orta okul, lise, askerlik, gençlik yılları ve yaş 51 hep buradayım. Burada yaşadım, Adapazarı’nın kıymetini iyi bilenlerdenim. Beni “hasta” eden 7 yıllık zorunlu deprem ayrılığı dışında bir ayrılığım olmadı Adapazarı’yla… Neyse. Ne yazmışım yazımda “Maç sonunda bazı Kütahyasporlu birkaç futbolcu formaları çıkararak son dakika golüyle moralman çöken Adapazarısporlu futbolcuları ve tribündeki seyirciyi tahrik etti. Birkaç futbolcu tribünlere öpücük bile gönderdi. Hal böyle olunca gerilen sinirler reflekse dönüştü” demişim.

Şimdi bu yazının neresi Kütahlaspor’u tutmak. Bunun neresi Kütahyalılar’ı öve öve bitirememek.. Sonra demişim ki “Kütahyalılar sevgi ve saygılıdır. Anadolu insanıdır. Sakaryaspor’la Tavşanlı Linyitspor maçında o sıcakta, yiyecek ve içecek ikram edebilecek kadar konukseverdir.” Yalan mı ? Maça giden yüzlerce Sakaryalı hala burada yaşıyor. İkram etmediler mi? Hatta paketlenmiş yöresel leblebi tozu bile ikram ettiler. Ve yazımı “Fakat pazar günü ne futbolcusunu ne de yöneticilerini bu tavrı göremedik” diye bitirmişim. Bu tavrı göremedik diyoruz daha ne diyeceğiz, bunları yazmanın neresi Kütahyalılık onu anlayamadım.

**

Pazar günü son ana kadar normalin altında kalan Kütahya taraftarının ne yalan söyleyelim, ne aşırı küfürleri vardı ne de aşırı derecede tacizi. Olan maçtan sonra oldu. Onca Adapazarlı maçtaydı. Herkes gördü. Maçtan sonra malum futbolcu o kıvırcık saçlı olanı işte, seyirciyi tahrik ederek milleti çıldırttı. Belli ki bir yarası vardı. Saha içerisinde yüze yakın fotoğraf çektim. Her olayın içinde bu çocuk var. Onca yönetici, onca futbolcu arkadaşı bu adamı saha içerisinde teskin edemedi, yatıştıramadı. Kıvırcığın kıvılcımı yetti. Maç sonunda Kütahyasporlu seyircilerin pankartları yırtması, öteye beriye saldırmasını tasvip etmek mümkün değil. Hele hele sahaya giren yöneticinin saldırgan bir tavır takınıp herkesle kavgaya tutuşması, Adapazarıspor Başkanı’nı ve yöneticilerini tahrik etmesi hem kendi adına hem de yöneticiliği adına büyük kayıptı. Üzüldüğüm son dakikada 3 puanın uçup gitmesi bir de aklımda kalan Kütahyalılar’ın Anadolu insanıdır izleniminin zedelenmesi ve zarar görmesidir.Ama inanıyorum ki bunları silecek Kütahyalılar da vardır ve de çıkacaktır. En azından benim bir askerlik arkadaşım var.